120083 18/10/2021 15:04 18/10/2021 15:04 เสรีภาพกับความรับผิดชอบ 18 ต.ค. 64 - นายประสาร  มฤคพิทักษ์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา เผยแพร่บทความเรื่อง "เสรีภาพกับความรับผิดชอบ" มีรายละเอียดดังนี้   รัฐธรรมนูญ ฉบับปี 2560  มาตรา  44  กำหนดว่า   “บุคคลย่อมมีเสรีภาพในการชุมนุมโดยสงบ  และปราศจากอาวุธ  การจำกัดเสรีภาพตามวรรคหนึ่ง จะกระทำมิได้  เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจ ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ตราขึ้นเพื่อรักษาความมั่นคงของรัฐ ความปลอดภัยสาธารณะ ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือเพื่อคุ้มครองสิทธิหรือเสรีภาพของบุคคลอื่น”                ลองมาพิจารณาตัวอย่างพฤติกรรม ดังต่อไปนี้   1.การชักธงชาติไทยลงจากยอดตึกโดม ม. ธรรมศาสตร์ แล้วชักธงแดงขึ้นไปแทนที่ ในวันที่ 6 ตุลาคม  2564   เป็นเสรีภาพหรือไม่   2.การสาดสีเข้าใส่ป้ายและประตูรั้ว ที่ศาลอาญา  ที่พรรคการเมือง 2-3 แห่ง  ที่หน้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติ และที่พื้นถนนหน้าสถานกักกันปทุมธานี จนเปื้อนเปรอะเลอะเทอะเป็นภาระให้คนตามเช็ดตามล้าง  เป็นเสรีภาพหรือไม่      3.การมีกลุ่มก๊วนเที่ยวจุดไฟเผาป้ายสัญญาณจราจร  เผาป้อมตำรวจ  เผารถเจ้าหน้าที่ แถวแยก ดินแดงและบริเวณใกล้เคียง  เป็นเสรีภาพหรือไม่   4.ฐานอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ตรงแผ่นป้ายจารึกชื่อบรรพบุรุษไทยที่พลีชีพเพื่อชาติในมหา สงครามเอเชียบูรพา เปรอะเปื้อนไปด้วย ถ้อยคำต่ำทรามสีแดงดำ ที่หยาบคาย  เป็นการใช้เสรีภาพ   ใช่หรือไม่    5.การที่เยาวชนชายหนึ่งหญิงหนึ่งใส่เสื้อสกรีนหน้าอกสีแดงมีคำบอกอวัยวะเบื้องต่ำตัวโต และอีกหนึ่งอาจารย์ ทั้งสามคนอยู่บนหน้าจอ คนหนึ่งยกนิ้วกลาง ส่งเสียงให้อวัยวะเพศกับผู้บริหารจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผ่านทางจอออนไลน์ต่อนิสิตจุฬาฯในวันปฐมนิเทศนิสิตใหม่  เป็นเสรีภาพหรือไม่     6.นักศึกษาหญิงคนหนึ่งส่งมอบอวัยวะเพศที่ตนเองไม่มีให้ประธานรัฐสภาผ่านโพสต์ของ ตนเอง  เป็นเสรีภาพหรือไม่     7.การจุดไฟเผาพระบรมฉายาลักษณ์ ที่หน้าเรือนจำคลองเปรม และที่ถนนราชดำเนินนอก  เป็นการใช้เสรีภาพหรือไม่     8.ป้าเป้าเปลือยกายกลางถนนที่แยกนางเลิ้งทิ้งตัวนอนหงายกับพื้น อ้าขาทั้งสองออกเต็มที่   เปิดโชว์สิ่งควรสงวนต่อตำรวจ ต่อสื่อสาธารณะ  เป็นเสรีภาพหรือไม่   9.การก่อเหตุรุนแรงรายวันนานนับเดือน ทุกย่ำค่ำบริเวณแยกดินแดง จนชาวบ้านบนแฟลต ผู้คนในหย่อมย่านนั้น ทั้งคนชรา ผู้หญิง เด็กเล็ก หวาดผวาอันตราย อกสั่นขวัญแขวนเดือดร้อนกันไปทั่ว เป็นเสรีภาพหรือไม่     มีเสรีภาพประเทศไหน ที่อนุญาตให้ใครจุดเพลิงเผาอะไรก็ได้  มีมหาวิทยาลัยไหนในโลก  ที่ปล่อยให้แจกกล้วยผ่านหน้าจออย่างหน้าด้านๆ  มีอนุสาวรีย์ไหนอนุญาตให้สาดสี เขียนคำสถุลถ่อยอะไรก็ได้     มีใครบ้างไหม ที่เห็นด้วยกับการใช้เสรีภาพแบบนี้ เห็นมีก็แต่อาจารย์ ม.ช. คนหนึ่งที่ยกย่องป้าเป้าโชว์เปลือยว่า   “เป็นการใช้เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นด้วยการสละเรือนร่างเพื่อต่อสู้กับอำนาจรัฐ อยุติธรรม”   ช่างสรรหาวิปริตตรรกะมาอธิบายได้อย่างน่าสังเวชดีแท้   การใช้เสรีภาพล้นเกินด้วยความกักขฬะ ระราน ลามก อนาจาร อย่างไร้ยางอายจะเรียกว่าเป็นเสรีภาพได้อย่างไร   กรณีศึกษา   เรื่องกลุ่มทะลุฟ้า ในงานรำลึกวีรชน 14 ตุลา  เมื่อ 14  ตค. 64  ณ อนุสรณ์สถานสี่แยกคอกวัว มีข้อเท็จจริงดังนี้   มูลนิธิ 14  ตุลา  จัดงานรำลึก 14 ตุลา  ในวันที่ 14  ตค. 64   ซึ่งจัดเป็นประจำทุกปี   เพื่อ แสดงคารวาลัยต่อวีรชน 14 ตุลา โดยมีการตักบาตร ทำบุญ  มีพิธีกรรมของผู้แทนศาสนาพุทธ คริสต์ และอิสลาม  มีตัวแทนรัฐบาล ฝ่ายค้าน มหาวิทยาลัย กสม. และภาคประชาชน วางหรีด และกล่าวคำไว้อาลัย เพื่อสืบทอดจิตวิญญาณประชาธิปไตย โดยไม่มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายใดๆ  และมีการปาฐกถา    14 ตุลา  โดยในปีนี้ เป็น นพ.วิชัย โชควิวัฒน  แสดงปาฐกถาเรื่อง “ เหลียวหลังแลหน้า 14  ตุลา 16 : ในสถานการณ์โควิด -19 ”   2.กลุ่มทะลุฟ้า ทำจดหมายขอใช้ลานกิจกรรมอนุสรณ์สถาน จัดกิจกรรมไฮด์ปาร์ค     ดนตรี กวี ในเวลา 16.00 – 19.00 น. ระบุว่ามีผู้เข้าร่วมประมาณ 30 คน  ผู้เขียนในฐานะกรรมการ เลขานุการมูลนิธิ 14 ตุลา  ได้อนุญาตไปตามกำหนดที่ขอมาโดยไม่ได้กีดกั้นจำกัดสิทธิใดๆเลย   3.เช้าวันที่ 14 ตุลาคม 2564 อยู่ๆ ก็มีโต๊ะมาตั้งวางเครื่องเสียงพร้อมกับหนุ่มสาวราว 10 คน นั่งตรงทางขึ้นบันไดด้านถนนดินสอ มีการเปิดเพลงผ่านเครื่องเสียงดังสนั่น มีการขึงป้ายผ้า 6-7  ผืน   ตรวจสอบดูแล้ว พบว่าเป็นการเข้ามา  ทำกิจกรรมตั้งแต่ช่วงเช้าอย่างถือวิสาสะ ผู้เขียนจึงขอให้ปลดป้ายลงก่อน ให้หยุดการกระจายเสียงรบกวนพิธีกรรม  เยาวชนกลุ่มนั้นแสดงอาการไม่พอใจ  และไม่ยอมปลดป้าย  ผู้เขียนจึงชี้แจงต่อสื่อ ในบริเวณนั้นว่า พวกเขาเข้ามาใช้พื้นที่โดยพลการ ผิดเวลา ผิดกาละ และผิดคำพูดที่ขออนุญาตไว้   เราเคารพคุณค่าของจิตวิญญาณประชาธิปไตย ที่ปรารถนาเสรีภาพ เป็นอิสระ ไม่ขึ้นต่อ ไม่ผูกติดกับทิศทางความเชื่อของกลุ่มการเมืองใด  จึงไม่ต้องการถูกตีความแบบเหมารวมว่ามูลนิธิ 14 ตุลา  มีความเป็นฝักฝ่ายที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง   4.ในเย็นวันเดียวกัน ทะลุฟ้าก็ใช้สิทธิจัดกิจกรรมตามที่ขออนุญาตไว้โดยไม่มีการกีดกั้น ใดๆ จากมูลนิธิเลย  ทำกิจกรรมแล้วยังเอาเครื่องเสียงฝากไว้  ณ วันที่ 18 ตค. 64 พวกเขายังไม่จ่ายค่าเช่าสถานที่ ค่าจัดเก็บทำความสะอาด 3,500 บาท     รัฐธรรมนูญ 2560  ว่าด้วยเสรีภาพ ไม่ได้มีเพียงมาตรา 44  เท่านั้น  แต่ยังมีบทบัญญัติ มาตรา 25  วรรคหนึ่ง ตอนท้ายระบุว่า   “บุคคลย่อมมีสิทธิและเสรีภาพที่จะทำการนั้นได้ และได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ ตราบเท่าที่การใช้สิทธิ หรือเสรีภาพเช่นว่านั้น ไม่กระทบกระเทือน หรือเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของรัฐ ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน และไม่ละเมิดสิทธิของผู้อื่น”   จะมีประเทศไหนในโลก ที่ยินยอมให้ใครใช้เสรีภาพล้นเกินอย่างไร้ความรับผิดชอบ   เสรีภาพจึงไม่ได้เลื่อนลอยอยู่ในอากาศ แต่เป็นสิ่งสัมพันธ์กับความรับผิดชอบที่ต้องผูกกำกับไว้ด้วยกัน   กฎหมายและระบบราชทัณฑ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ล้วนจำกัดเสรีภาพให้อยู่ในขอบเขตแห่งความรับผิดชอบที่พึงมี   เป็นกรอบเกณฑ์แห่งสังคมวุฒิภาวะ   เป็นอารยะวิถีแห่งความชอบธรรมที่โลกยอมรับนับถือ   การใช้เสรีภาพล้นเกินอย่างไร้ความรับผิดชอบ จึงควรต้องได้รับการตรวจสอบจากสังคมด้วย นอกเหนือจากหมายศาลและอาชญา ที่ต่างก็ได้รับแล้วหรือที่จะได้รับเป็นลำดับต่อไป.           https://www.thaipost.net/main/detail/120083 ประสาร มฤคพิทักษ์ FALSE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20190609/image_big_5cfbf9a8ac34c.jpg 66667 22/05/2020 21:26 22/05/2020 21:24 อดีตส.ว.ประสาร ถอด 'รหัสนัย 2475' : ความรู้ทั้งหมดของข้าพเจ้าเป็นความรู้ทางหนังสือ ข้าพเจ้าไม่ได้เอาสาระสำคัญของมนุษย์มาคำนึงด้วย นายประสาร  มฤคพิทักษ์  อดีตสมาชิกวุฒิสภา(ส.ว.) ได้เขียนบทความเรื่อง      "รหัสนัย   2475"  ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ฉบับวันที่ 20 พ.ค.2563 โดยมีเนื้อหาดังนี้                นับถึงวันที่  11 พฤษภาคม 2563   เป็นชาตกาล 120 ปี ของรัฐบุรุษอาวุโส  อาจารย์ปรีดี  พนมยงค์ กลุ่มที่เรียกตัวเองว่าคณะก้าวหน้า  ด้วยการส่งรหัสนัย  2475  ผ่านการแจกเงินรับเงิน 3,000บาท   ไม่ว่าจะมีวัตถุประสงค์ดีร้ายประการใดก็ตาม   พวกเขาควรรู้ว่าวิธีการเช่นนั้น เป็นการทำบาปฉกรรจ์ต่อ อาจารย์ปรีดี  พนมยงค์  และคณะราษฎร   เพราะในวันนี้ผู้คนที่เสพข่าวอย่างฉาบฉวยแล้วเผยแพร่ต่อเติมความเห็นในสื่อออนไลน์   มีจำนวนไม่น้อยพากันประณามคณะราษฎร ว่ามีความมุ่งร้ายหมายขวัญต่อสถาบันพระมหากษัตริย์  บ้างบอกว่าคณะราษฎรต้องการเปลี่ยนประเทศจากระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขไปสู่ระบอบสาธารณรัฐแบบฝรั่งเศส   ซึ่งไม่มีหลักฐานข้อเท็จจริงใด ๆรองรับเลย  บางคนไปไกลถึงขั้นกล่าวหาว่า อาจารย์ปรีดี พนมยงค์  เกี่ยวโยงกับกรณีสวรรคตของในหลวง รัชกาลที่ 8 หากใครไปค้นคว้าประวัติศาสตร์ ก็จะพบว่า อาจารย์ปรีดี พนมยงค์ ในฐานะผู้สำเร็จราชการในเวลานั้น เป็นผู้กราบทูลเชิญในหลวงอานันทมหิดล ให้เสด็จกลับจากต่างประเทศ  เพื่อเสด็จขึ้นครองราชย์ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ว่า  “ตลอดเวลาที่นายปรีดี พนมยงค์ ดำรงตำแหน่งเหล่านี้ ได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต และด้วยความจงรักภักดีต่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และรัฐธรรมนูญ  ทั้งได้แสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์       ในความปรีชาสามารถบำเพ็ญคุณประโยชน์ แก่ประเทศชาติเป็นอเนกประการ จึงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมยกย่อง นายปรีดี พนมยงค์ ไว้ในฐานะรัฐบุรุษอาวุโสและให้มีหน้าที่รับปรึกษากิจราชการ เพื่อความวัฒนาถาวรของชาติสืบไป  ประกาศ  ณ วันที่  8  ธันวาคม พ.ศ. 2488   ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ  ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมช  นายกรัฐมนตรี”        ในเวลาต่อมา  ในฐานะนายกรัฐมนตรี อาจารย์ปรีดี พนมยงค์  ได้กราบบังคมทูลอัญเชิญ   เจ้าฟ้าภูมิพลอดุลยเดช  ให้ขึ้นครองราชย์สมบัติตามมติของรัฐสภา ตามประกาศ นายกรัฐมนตรี   เมื่อ  9  มิถุนายน  2489   นอกจากนี้ ในเทปบันทึกเสียงของหลวงพ่อปัญญานันทะภิกขุ  เรื่อง สารภาพบาปของนายตี๋  ศรีสุวรรณ  ที่ไปถวายสังฆทาน  โดยยอมรับกับหลวงพ่อ เรื่องไปให้การในศาลปรักปรำ                นายเฉลียว ปทุมรส   นายชิต สิงหเสนี   นายบุศย์ ปัทมศิริน  ที่ถูกประหารในฐานะอาชญากร    ทำร้ายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว   หลวงพ่อ  ถามว่า  “เบิกความอย่างไร”  นายตี๋ ตอบว่า  “เบิกตามที่เขาต้องการ”   หลวงพ่อเล่าต่อว่า   “ ........แก  (ตี๋ ศรีสุวรรณ) ก็รับเพราะเขาจะให้เงินสองหมื่น  แกก็ไปเบิกความว่า ท่านปรีดี กับนายชิต  นายเฉลียว  นายบุศย์  มานั่งปรึกษากันที่บ้านพระยาศรยุทธเสนี (ข้างวัดชนะสงคราม)  วางแผนเพื่อปลงพระชนม์ในหลวง  ผมไปเบิกความครั้งนี้ ไม่ใช่ความจริง เป็นความเท็จ  ผมโกหกตามตำรวจเขาขอร้อง  แล้วสามคนก็ถูกประหาร ผมเสียใจมาก ถวายสังฆทานทีไรก็อุทิศให้เขาทั้งสามคน เขาถูกประหารเพราะพยานสำคัญคือผมเอง ......”   นอกจากนี้ ยังมีจดหมายขอขมาของนายตี๋ ศรีสุวรรณ  ขณะที่อายุ  102 ปี ให้ลูกเขยของเขาชื่อ นายเลื่อน ศิริอัมพร  เขียนถึงนายปรีดี พนมยงค์   ลงวันที่   25   มกราคม   2522   เป็นจดหมายขอขมาว่า  “นายตี๋  รู้สึกเสียใจมากที่ทำให้ 3 คนตาย  และนายปรีดี กับนายวัชรชัย ที่บริสุทธิ์ ต้องถูกกล่าวหาด้วย   นายตี๋ได้ทำบุญกรวดน้ำให้กับผู้ตายเสมอมา  แต่ก็ยังเสียใจไม่หาย เดี๋ยวนี้ ก็มีอายุมากแล้ว อีกไม่ช้าก็ตาย จึงขอขมาลาโทษ นายปรีดี   นายวัชรชัย   นายเฉลียว  นายชิต และนายบุศย์  ที่นายตี๋ เอาความเท็จมาให้การปรักปรำ ขอได้โปรดให้ขมาต่อนายตี๋ด้วย”   ใครที่ยังเข้าใจว่า  อาจารย์ปรีดี พนมยงค์  ไปข้องเกี่ยวกับกรณีดังกล่าว  ควรไปศึกษาข้อเท็จจริงให้ถ้วนทั่ว แล้วจะพบว่า  อาจารย์ปรีดี  เป็นสามัญชนธรรมดา ไม่มีเหตุจูงใจใด ๆ เลย ที่จะไปเกี่ยวข้องกับกรณีดังกล่าว   การเป็นหัวหน้าคณะราษฎร ฝ่ายพลเรือน เป็นการทำหน้าที่ในฐานะผู้ร่วมเปลี่ยนแปลงการปกครองคนหนึ่ง ซึ่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราช เป็นระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นองค์พระประมุข  ซึ่งประเทศไทย ก็ดุจเดียวกับประเทศอื่น ๆ   เป็นวิวัฒนาการของทุกประเทศในโลกที่วิวัฒน์ไปตามเหตุปัจจัยและบริบทแวดล้อมของแต่ละสังคมประเทศ   คณะราษฎรที่ประกอบด้วยทหารและพลเรือนได้ทำหน้าที่และจบสิ้นภารกิจไปแล้ว  ไม่ควรที่ใครจะนำมาเป็นเหตุให้เข้าใจไปในทิศทางที่ว่าภารกิจของคณะราษฎรยังไม่บรรลุในการนำประเทศไทยไปเป็นระบอบสาธารณรัฐ   ในทางตรงกันข้าม  อาจารย์ปรีดี  พนมยงค์  ทั้งในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และในฐานะนายกรัฐมนตรี มีแต่จะเทอดพระเกียรติในหลวงทั้งสองพระองค์อย่างสูงส่ง  หลังจาก อาจารย์ปรีดี พนมยงค์  ถึงแก่อสัญกรรม  ณ บ้านอองโตนี  ชานกรุงปารีส   เมื่อวันที่  2  พฤษภาคม  2526 ม.ร.ว. คึกฤทธิ์  ปราโมช  เจ้าของ นสพ. สยามรัฐ  ซึ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากับ  อ. ปรีดี ตลอดมา  กล่าวว่า  “ผมเคยเป็นศัตรูขับเคี่ยวกับนายปรีดีมานานแล้ว  เวลานี้อายุมากขึ้น  ก็ลืมความหลังไปหมดแล้ว  แต่ก็ยังดีใจที่ลูกชายผม (ม.ล. รองฤทธิ์)  เมื่อเดินทางไปปารีสก็แวะไปเยี่ยมท่าน  ท่านถามว่าลูกใคร พอรู้ว่าลูกผม ท่านก็ยังเอาตัวไปกอด แล้วถ่ายรูปไว้ดู  พร้อมกับเดินมาส่งที่หน้าบ้าน ........ผมเคารพนับถือว่าท่านเป็นยิ่งกว่าพี่ใหญ่......ท่านจากไปโดยที่ไม่เดือดร้อนอะไร  ผมก็ใส่บาตรกรวดน้ำให้ท่านและในทางส่วนตัว  ผมกับท่านไม่มีอะไรกันเลย  เพราะผมไม่เคยต่อสู้ทางการเมืองกับใครด้วยเรื่องส่วนตัว”       (นสพ.  มาตุภูมิ     4  พค. 2526) ในขณะที่  ม.ร.ว. เสนีย์  ปราโมช  ที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์  กล่าวถึงมรณกรรมของ   นายปรีดีว่า “รู้สึกเสียดาย  เพราะเป็นบุคคลที่ทำประโยชน์ไว้มาก  เป็นผู้นำประชาธิปไตยเข้ามาใช้ในบ้านเมืองเป็นคนแรก  จริงอยู่  แม้ว่ารัชกาลที่ 7  จะทรงมอบอำนาจอธิปไตยให้แก่ปวงชน  แต่นายปรีดีได้ทำก่อน  ก็ต้องยกย่อง ......... และที่สำคัญในขบวนการเสรีไทย  เขามีส่วนช่วยเป็นอย่างมาก ถ้าไม่มีคนนี้มาช่วยเคลื่อนไหว  งานนี้เห็นจะสำเร็จยาก”      (นสพ. มติชนรายวัน   5  พค.  2526)               ประเทศไทยประกาศสงครามต่ออังกฤษและสหรัฐอเมริกา  โดยอ้างว่าอังกฤษจะมาทิ้งระเบิดไทย  โดยจอมพล ป. พิบูลสงคราม  นายกรัฐมนตรีเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ               พระบรมราชโองการฉบับนี้  ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มีเพียง  2 ใน  3  ที่ลงนามคือ  พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา  และพลเอกเจ้าพระยาพิชาเยนทรโยธิน  ส่วนนายปรีดี  พนมยงค์  ผู้สำเร็จราชการอีกหนึ่งคนรู้เท่าทัน  จึงทำตัวหายไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครตามพบ   หลังสงคราม  ฝ่ายไทยอ้างว่าพระบรมราชโองการดังกล่าวเป็นโมฆะ  เพราะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ลงนามไม่ครบสาม   การประกาศสงครามกับพันธมิตร ถือว่าไม่มีผลตามรัฐธรรมนูญ               เป็นที่รู้กันดีว่า  ขบวนการเสรีไทยในเมืองไทยนั้น  อาจารย์ปรีดี  พนมยงค์  เป็นหัวหน้าขบวน ที่ได้ประสานกับขบวนการเสรีไทยในสหรัฐอเมริกา ที่ ม.ร.ว. เสนีย์  ปราโมช  เป็นหัวหน้าสายนอกประเทศ  ในที่สุดไทยสามารถรักษาเอกราชไว้ได้  ไม่ตกเป็นประเทศผู้แพ้สงคราม  ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อาจารย์ปรีดี  เป็นผู้สำเร็จราชการแทนองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลอยู่ถึง 4 ปี  (2484 - 2488)  ในช่วงเวลานั้น               นอกจากเป็นรัฐบุรุษอาวุโส  เป็นผู้ประศาสน์การมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองแล้ว  อาจารย์ปรีดี  พนมยงค์  ยังได้รับยกย่องจาก UNESCO ให้เป็น “บุคคลสำคัญของโลก”  ในปี พ.ศ. 2543   อีกด้วย แม้ว่า อาจารย์ปรีดี  พนมยงค์  จะมีคุณูปการมหาศาลต่อความอยู่รอดและความก้าวหน้าของประเทศไทย  แต่อาจารย์ปรีดี  ก็วิจารณ์ตนเองไว้ว่า               “ในปี  ค.ศ.  1925 (2468)  เมื่อเราเริ่มจัดตั้งกลุ่มแกนของพรรคอภิวัฒน์ในปารีส   ข้าพเจ้ามีอายุเพียง  25 ปีเท่านั้น  หนุ่มมาก  หนุ่มทีเดียว  ขาดความจัดเจน แม้ว่าข้าพเจ้าได้รับปริญญาแล้วและได้คะแนนสูงสุด  แต่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าทางทฤษฎี  ข้าพเจ้าไม่มีความจัดเจน และโดยปราศจากความจัดเจน บางครั้งข้าพเจ้าประยุกต์ทฤษฎีอย่างนักตำรา  ข้าพเจ้าไม่ได้นำความเป็นจริงในประเทศของข้าพเจ้ามาคำนึงด้วย  ข้าพเจ้าติดต่อกับประชาชนไม่พอ  ความรู้ทั้งหมดของข้าพเจ้าเป็นความรู้ทางหนังสือ  ข้าพเจ้าไม่ได้เอาสาระสำคัญของมนุษย์มาคำนึงด้วยให้มากเท่าที่ข้าพเจ้าควรจะมี  ในปี ค.ศ. 1932 (2475)  ข้าพเจ้าอายุ 32 ปี  พวกเราได้ทำการอภิวัฒน์ แต่ข้าพเจ้าก็ขาดความจัดเจน  และครั้นข้าพเจ้ามีความจัดเจนมากขึ้น  ข้าพเจ้าก็ไม่มีอำนาจ....” (สัมภาษณ์  เอเชียวีค  28 ธันวาคม 2523)\            นี่คือการวิพากษ์ตนเองอย่างตรงไปตรงมาต่อสาธารณชน  เป็นคำสารภาพที่กอปรด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนและความกล้าหาญทางจริยธรรมเข้าด้วยกัน.     https://www.thaipost.net/main/detail/66667 2475, ประสาร มฤคพิทักษ์, ปรีดี พนมยงค์ TRUE FALSE ADD https://storage.thaipost.net/main/uploads/photos/big/20180125/image_big_5a69b6ab2d50f.jpg